donderdag 11 februari 2016

Zwart op wit





We waren net verhuisd van Zuid Limburg naar de Veluwe. In de snoepwinkel op weg naar de de lagere school, vroeg ik bedeesd om een tuutje lekzout. Het is dat zoute goedje waarvan je wat op je hand doet en er dan aan likt, tot je zo misselijk wordt dat je bijna over je nek gaat.   "Dat ken ik niet!", was het antwoord van de verkoopster. Daar snapte ik nou helemaal niks van, het betreffende lekkers stond vlak voor me op de toonbank. Ik wees er dus maar naar en zei: ik bedoel dat spul! "! "Oooh, je bedoelt zwart op wit!" zei de snoepverkoopster opgelucht. 

Ik snapte er helemaal niets van! Mijn schoolvriendinnetjes zeiden dat het hier ook wel 'salmiak' werd genoemd. Dat vond ik zo  mogelijk nog vreemder. Ik woon in het zelfde land en toch begrijpen ze niet wat ik bedoel.

Later ben ik veel gaan nadenken over de taal. Het is zo belangrijk, het is nu eenmaal een belangrijk communicatiemiddel tussen mensen. Hoe wordt wat ik zeg geïnterpreteerd door anderen? Ik had het bijvoorbeeld met een meisje van 18 eens over 'meditatie'. Zij gaf te kennen dat ze niet wist wat dat woord betekende. Ik ging er zonder meer vanuit dat zij het wel zou begrijpen. Hoe vaak gebeurt het niet, dat je iets zegt, wat de ander totaal niet begrijpt maar dat misschien niet durft te zeggen? Of dat wat jij zegt heel anders overkomt bij een ander?

In Groningen vinden sommige mensen dat mensen uit het westen soms 'gladde praatje's hebben. Hier is men wat 'korter door de bocht'. Als het eten lekker is, dan zeggen ze: "Het kon slechter". De westerling op zijn beurt, overdrijft dan weer met: "Het eten was grandioos, echt geweeeeldig!"

Als je allebei probeert de ander tegemoet te komen, dan kom je een heel eind! Dan krijg je ondanks alle onbegrip toch je tuutje lekzout!





Geen opmerkingen:

Een reactie posten